Ислом дар Сургут. Ислам в Сургуте.

Марг

Бародарон ва хоҳарони мусалмон!

            Шумо ва хештанро ба тақво ва тарси аз Худо супориш мекунам. Зеро ки тақво сабаби наҷот ва беҳтарин тушаи инсон дар дунё ва охират аст.

            “Рӯзе, ки мол ва фарзандон (ҳеч) нафъе намерасонанд, магар касе, ки бо қалби салим ба пешгоҳи Худо биёяд”. Шуъаро:88‑89.

            Ҳамчунин Худованди мутаъол мефармояд:

            “Ҳар нафс чашандаи марг аст, ва ҷуз ин нест, ки дар рӯзи қиёмат подошатон ба шумо комил (пурра) дода хоҳад шуд, пас ҳар кас ки аз оташи (ҷаҳаннам) дур шуд ва ба биҳишт дарованда шуд, бе шак растагор шудааст. Ва зиндагонии дунё ҷуз мояи фиреб нест”. Оли Имрон: 185.

            Ин аст ҳақиқати марг ва баъд аз марг. Марге, ки ба зудӣ ҳар кас аз мо онро хоҳад чашид. Ғанӣ ва тангдаст, солим ва бемор, хурдсол ва бузургсол, раис ва зердаст. Ҳеч касе аз марг наҷот нахоҳад ёфт, гарчи ба дуртарин нуқта ё олитарину баландтарин қулла ё амиқтарин (чуқуртарин) дарра фирор кунад. Худованди мутаъол мефармояд: “Ҳар ҷое, ки бошед марг ба суроғи шумо хоҳад омад, агарчӣ дар қасрҳои шомих (осмонбӯс) ва муҳкам бошед”. Нисо:78.

            Марг бо ин ки падидаи комилан мушаххас ва осораш намоён аст, яке аз печидатарин асроре дар ин ҳаёт барои башар ба шумор меравад, ки ақлҳои донишмандон ва пажӯҳишгаронро ба ҳайрат во дошта ва онҳоро гич кардааст. Ин мушаххас аст, ки марг ба рӯҳ бастагӣ ва алоқа дорад.

МОҲИ ХУДОВАНДӢ МУҲАРРАМ, ФАЗИЛАТИ ИН МОҲ.

РӮЗА ДОШТАНИ РӮЗИ ОШУРО

Ба фарорасии моҳи муҳаррам соли нави ҳиҷрӣ қамарии 1446 шуруъ гардид.

          Моҳи худовандии Муҳаррам аввалин моҳе аз моҳҳои ҳиҷрӣ мебошад. Он яке аз моҳҳои ҳаром аст. Моҳҳои ҳаром чор моҳ мебошанд, се моҳи он пайдарпай меоянд, ки иборатанд аз: Зулқаъда, зулҳиҷҷа, муҳаррам, ва яке аз онҳо ҷудогона меояд, ки моҳи Раҷаб аст.

          Моҳи муҳаррам аз моҳҳои ҳароме аст, ки Аллоҳ таъоло онҳоро бузург донистааст ва дар китобаш зикр намудааст.

          “Шумори моҳҳо дар назди Аллоҳ, (аз) рӯзе, ки осмонҳо ва заминро офаридааст, дар Китоби Аллоҳ (Лавҳи маҳфуз) дувоздаҳ моҳ аст, ки (ҷанг ва даргирӣ дар) чор моҳаз он ҳаром аст. (Зулқаъда, зулҳиҷҷа, муҳаррам ва раҷаб). Ин аст оини устувор (ва роҳи ҳақ) пас дар ин (чор моҳ) бар худ ситам накунед....” Сураи Тавба:36.

Хулосаҳои бузургони гузаштаи мо аз илму маърифати динӣ ва дунявияшон

ин дурдонаҳоро ба бор овардааст, ки имрӯз барои мо пешкаш мешавад.

- Дӯст намедорам, ки ҳисобу китоби ман дар рӯзи қиёмат ба дасти волидайнам дода шавад.

- Агар дар ҳақиқат зидагонии ту барои рисолате дар рӯи ин замин бошад, пас зиндагонии ту барои Аллоҳ таъоло ва дар нусрати дини ӯ мебошад ва зиндагони мекуни дар ҳоле, ки бузургтарин фикру андешаи ту ҳамеша охират аст. Ин чиз дар ҳама ҳолатҳои ту ва ҳама умури ту намоём мегардад.

- Суханро ба амалҳо муқоиса мекарданд, ва метарсиданд суханеро бигуянд ки худашон ба он амал накардаанд ва ба ин сабаб аз дуруғгӯён ҳисоба шаванд.